8.6.06

Morriña...

Morriña,
morriña da miña terra,
dos seus cantares,
das súas praias,
dos seus vales,
dos meus amores,
da miña nenez,
...dos seus montes,
e os seus mares!!
Carballos,
flor do toxo...
son recordos da miña terra!!

7.6.06

Terra seca





Terra seca,
agora mollada,
polas miñas bágoas,
ó volver,
e non encontrarte nela,
ó volver,
e encontrala seca,
ó volver,
e non encontrala,
como a miña morriña

recordaba.

25.5.06

Sentimentos nocturnos...


1)
O día que te olvide
o meu corazón deixará de latir,
o meu sorriso comezará a brillar,
por ti só choro,
e non vivo
máis que o meu pesar.


2)
Cada noite
que non vivo,
é un suspiro,
cada día
que non sinto,
o meu desafío,
e o día
que te teña,
eu resucito.

3)
Se me fas sentir,
todo isto que sinto,

faime sentir,
a túa presencia,
que é o que non sinto...

4)
Pensar en ti,
é perderme,
nun rosal
cheo de espiñas,
perderme
nos meus pensamentos
é clavarmas todiñas.

5)
Se ti quixeras,
eu sería,
se ti me amaras,
sorriría,
pero ti
non queres,
tampouco sentes,
nin amas...
¿como podo esperar,
verte sorrir??

6)
Xa a morte non me dá medo,
pois dubido
que algo doia máis
que o teu rechazo...

7)
Tanta era a dor
que sentía,
que me arrinquei
o corazón
e tireino ó mar,
pero o amor
era tan grande,
que non deixei de quererte...

8)
Agora a vida,
non ten sentido,
non a vivo ó teu lado,
agora a morte,
comeza a telo,
para estar ó teu carón...

9)
O amor,
é un xogo,
perigoso,
porque non ten regras,
todos lastimamos,
ou nos lastiman,
pero todos queremos xogar.
Que ironía

a vida,
levada é,
por un xogo sen regras.

10)
Cada día,
da miña vida,
penso en ti,
cada minuto,
da miña vida,
penso en ti,
cada día,
que recobro o sorriso,
ti volves facerme dano.


Foto: sininhoinwonderland.blogs.sapo

27.4.06


Amor,
es esa palabra
que ha sido tan infeliz,
como las personas,
que dichosas se creen,
por vivirlo...
mientras dura.
luego caemos en el oscuro pozo
de la soledad,
del que es difícil salir,
en el que pocos deberían entrar...

Entre la soledad de mis pensamientos


Me has hecho reir ,
pero me has hecho llorar más
me has dado el amor
que nadie me había dado jamás.
y aunque mis palabras son pocas,
son de sinceridad,
pues cuando digo que te quiero,
es de verdad,
te espero en mi soledad...

(foto: imperfeicoes.blogs.sapo.pt/)

15.3.06

Versos soltos


1)
Que sinto medo,
que non sinto nada,
necesito volver ser amada,
cos teus bicos, coas túas caricias outra vez apaixonada
e co roce dos nosos corpos novamente atormentada.



2)
As miñas bágoas, gotas negras que esvaran pola miña cama,
as noches que ti non estas elas volven a brotar,
e os meus tristes ollos verdes volven a chorar.
A primeira bágoa, a máis amarga e a que máis mancha,
a que máis dor leva e a que máis te recorda.



3)
Eu desvívome nun suspiro, mentres a tua foto roza o meu peito eu lémbrote...
e brotan novas bágoas ata que chegan ao final do meu colo,
onde se unen formando mares e oceanos,
de fortes pensamentos,
que desgarran os meus recordos,
e berran que te botan de menos.



4)
Nunca quixen como a ti te quixen,
nunca chorei como por ti chorei,
en cambio ti non me amaches, nin o máis mínimo
amado
tampouco choraches de amor, senon de raiba ao ver este sentimento acabado,
eu deixei de quererte, xa sufrira demasiado,
e dinche as grazas por non amarrarme máis tempo ao teu lado, o teu engano...



5)
Nunca abrín os ollos demasiado,
como para darme conta do que acabara,
o amor entre nós viuse recortado,
xa só eu amaba, pero mantíñasme ao teu lado.
e agora a miña pregunta
por que non deixabas de facerme dano?



6)
A dor rompe as miñas entrañas,
en mil bágoas ,
de cristais afiados,
que cortan as miñas veas,
por onde corría amor antano.


(foto: http://sininhoinwonderland.blogs.sapo.pt/arquivo/2005_06.html)

2.2.06

POEMA

Hola!!
Mi siguiente entrada se trata de un poema hecho por mi en las clases con Estíbaliz....Éste tenía que hablar de un día cualquiera del que te supones lo que hiciste y que realmente no debió de ser muy importante para ti porque... no lo recuerdas???

Me levanté, comí,
y como no sentí , morí.
En mi interior no viví
ni el más mínimo sentimiento de vida,
ni de culpa por creer morir;
mi alma en el tiempo se paró,
yo creí seguir viva ella no.
Ella me acapara todas las miradas
al horizonte desesperada...
Yo creo seguir viva,
apoyada en mi almohada
mi habitación sigue vacía,
yo desesperada

11.1.06

Nas clases de Técnicas de expresión escrita con Estíbaliz Espinosa houbo unha actividade que me gustou especialmente e consistía en lembrar cousas, imaxes, cancións... recordos que gardas sen máis na túa cabeza e que non queres a borralas porque significan algo para ti. Por iso gustoume esta actividade porque di moito de cada un de nós xa que gardamos cousas diferentes segundo o noso carácter e representan distintos sentimentos para cada un de nós, a min gustoume moito revolver a miña cabeza en busca de algunhas delas para mostrar nesta clase, e aquí tedes tres...

Lémbrome de......
O si quero da miña irmá o día da súa voda...
unha canción dunhas zapatillas rosas que se anunciaban na TV cando tiña 7 anos...
o día que aprendín a facer globos de chicle......

E tí de que te lembras?????????'

9.1.06

Hai unhas semanas atrás fixemos cada un de nós un texto con Estíbaliz Espinosa falando dunha máquina que debíamos inventar nós coas cualidades que nós gustaría que tivera dita máquina.
Amósovos o meu....

O armario sen fondo

Isto consiste nun armario de tamaño corrente onde che cabe todo o que queiras sen ter que preocuparte de se está colocado, xa que tamén se coloca só e incluso renóvache a roupa con só xirar a manilla da porta.

Pode ser de múltiples cores pero o meu é rosa e lila, a xogo coa miña habitación.

Extras: ademais pode cambiar a cor da roupa...

Textos glíglicos

O texto que vos mostro a continuación está escrito en glíglico; o glíglico é un idioma inventado por cada un de nós á nosa maneira pero que cun pouco de imaxinación pódese entender perfectamente.
Convídovos a que deixedes voar a vosa imaxinación e adiviñedes de que vai o meu texto.
Era una noutera oscinosa, en las lliras se oían los raullidos de los mínidos abandonados que rebultaban en los mendeneros buscando jata que llevar a mopa...Los vagues borratros estaban repensos en el truco con un fito cartor por enriba; ya nipa quedaba en la llira y eso me producía una senapa de teneburas ospilosa...Un jaro oscino se me repala por endelafte y yo pedo un brimido ya que estaba aistutada por encontrarme en esas oscinosas lliras a esas dutas de la noutera... Entonces se me ocurre chambrear a mi miroso para que me reverse a buscar y él no clota el megatorio cuando...el mío se elisiora sin coraba!! Por qué no lo reventiraría antes de pantir!!Oigo un ausido en la avendisa de mi ivena y del metero me lembrato y pedo un gran sapro... estoy en mi chimbra y todo era un sumo y yo estaba a salvo y por fin en la chimbra!!Teiro este sumo de forma avillual y empieza a atombrarme!!!

7.11.05

Pequenos escritores con Estíbaliz

No noso primeiro día con Estíbaliz,todos estabamos algo intrigados pola experiencia...¿quen sería esa escritora,e que tal resultaría a actividade?adiántovos que foi moi ben.
Eran as 13.20 e esperabamos ansiosos a súa chegada. De repente chega unha moza e preséntase:
-Ola chámome Estíbaliz Espinosa e pasarei uns días convosco...
Desde o principio pareceume moi agradábel e co tempo confirmouse a miña hipótese...con ela fixemos actividades bastante interesantes:un texto en Glíglico,que consistÍa en facer un texto calquera pero nun idioma inventado...resultou moi divertido e sorprendeume a nosa "palabrería";tamén inventamos un estribillo en inglés para unha canción de Bob Dilan e outras iniciacións á literatura que nos descubriron o noso pequeno escritor...
Creo que todos gardaremos grandes recordos dela e desos xoves de chuvia nos que todos descubrimos que polas nosas veas corre algo de literatura xa que todos somos pequenos soñadores.